Co intrygujące: jego teksty mają charakter dialogowych wyznań. Zawsze jest ktoś, kto przysłuchuje się narracji albo staje się bohaterem wiersza. Ks. Wierciński rzadko mówi tylko do siebie. A jeśli rozmawia ze sobą, najczęściej towarzyszą owym chwilom duchowej refleksji znaki i osoby wydobywane z tradycji czy odwiedzanych krajobrazów, ulic bądź miast. Niemal wszystko w tej poezji dzieje się w miejskiej przestrzeni. Poeta najlepiej czuje się pośród zabudowań nowoczesnej aglomeracji. Miasto w jego poetyckiej wyobraźni przedstawia się jako metafora życia. A więc – sugeruje – codzienność należy budować. Nic bowiem nie zostało ostatecznie określone ani dane raz na zawsze, tylko „godziny intensywnych ćwiczeń”. Dzięki nim właśnie można wydobyć się z ograniczeń narzucanych przez przygodność bycia oraz intelektualną historię Europy. Warto pokonywać „tunele i mosty”, czyli przedzierać się przez tkankę konwencji, własnych słabości, pychę, ale też zachwyt nad pięknem, który może zatrzymywać uwagę tylko na sobie.