Janusz Józef Adamczyk

(ur. 1947)

Urodził się 19 lutego 1947 roku w Łaziskach k. Opola Lubelskiego. W latach 1961-1965 uczęszczał do liceum ogólnokształcącego w Kazimierzu Dolnym i w Opolu Lubelskim. W latach 1965-1967 odbył zasadniczą służbę wojskową. Od września 1967 roku pracował jako nauczyciel (od 1972 roku w Liceum Ogólnokształcącym w Świdniku). Ukończył Wyższą Szkołę Pedagogiczno-Filozoficzną w Krakowie oraz Studium Doktoranckie w Instytucie Badań Edukacyjnych w Warszawie. Debiutował w 1967 roku wierszem Wystarczy tylko szept (w Konfrontacjach Poetyckich „Głosu Żołnierza”). W 1993 roku kilka jego wierszy ukazało się w trzecim tomie almanachu A duch wieje, kędy chce. W tym też roku został wydany jego debiutancki tomik Płonąć, aby żyć (Lublin 1993). W kolejnym roku wydał drugi zbiór wierszy – Umieranie czasu (Lublin 1994); w tym też roku został przyjęty do Związku Literatów Polskich. W następnych latach opublikował kilkanaście zbiorów poezji: Płonąca skała (Lublin 1995), Wzajemność (Lublin 1996), Dziesięć wierszy na drogę do raju (Lublin 1998), Z daleka i z bliska (Świdnik 1998), Między Alfą a Omegą (Lublin 1999), Tajemnica życia i śmierci (Lublin 2000), Tajemnica Zmartwychwstania (Lublin 2001), Na mistycznej ścieżce (Lublin 2004), Na grani (Lublin 2009), Idąc do... (2018). Jest również autorem książek eseistycznych na temat duchowości i sztuki: Rozważania o tworzeniu siebie i swego dzieła (Lublin 2002), Mistyka odwiecznej granicy. Dyskurs filozoficzny z poetyckimi ozdobnikami (Lublin 2015). Laureat m.in.: Nagrody Artystycznej Burmistrza Miasta Świdnika (1999), pierwszej nagrody, „Złotej Fregaty Bałtyku” w Konkursie Poetyckim „Beatus qui amat” (Szczecin 2002) oraz odznaczenia „Nil Virtuti Civili Invium” nadanego przez Urząd Miasta Świdnik w roku 2018.