Wacław Sęk SJ

(1909-1998)

Urodził się w 1909 roku w Dąbrówce (parafia Srock w diecezji łódzkiej). Do zakonu jezuitów wstąpił w 1924 roku, święcenia kapłańskie przyjął w Lublinie w 1935 roku. W latach 1937-1941 pracował jako prefekt w gimnazjum w Wilnie. Lata 1941-1946 to okres pracy na Kresach (parafie: Baturyn – do maja, następnie Oborek i Raków). Swoje wspomnienia z okresu pracy duszpasterskiej na Kresach opisał w książce Proboszcz z gorącego pogranicza (Lublin: Norbertinum, 2002) Po powrocie do kraju w 1946 roku krótko pracował w jezuickiej placówce w Toruniu, następnie w Piotrkowie Trybunalskim. W latach 1949-1950 był duszpasterzem akademickim w Szczecinie, następnie superiorem i proboszczem. Gdy w 1955 roku komunistyczne władze usunęły jezuitów ze Szczecina, uczył języka łacińskiego jezuickich kleryków w Poznaniu. Od 1967 roku był superiorem i proboszczem na placówce przy ul. Narbutta w Warszawie, od 1972 roku w Toruniu. W 1986 roku przeniósł się do Łodzi, a w 1990 roku do Gdyni, gdzie był ojcem duchownym, a później rezydentem. Zmarł w Gdyni w 1998 roku.