Jadwiga Mizińska
Cena zbytu 60,00 zł
Cena promocyjna 52,00 zł
Wydanie pierwsze
Lublin: Norbertinum, 2025
Objętość 446, [1] s.
Format 147 x 208 mm
Oprawa miękka klejona
ISBN 978-83-7222-824-6
[ Wspomnienia i refleksje społeczno-filozoficzne ]
O książce
Jadwiga Mizińska oprócz dużego dorobku naukowego posiada także duży dorobek pisarski. Jej książki skierowane są do ludzi ceniących refleksję, namysł, lubiących zobaczyć piękno życia w nieoczywistych jego przejawach. Do Jej powieści, które można określić jako cykl filozoficzno‑autobiograficzny, należą m.in.: Duchy domu (Lublin 2006), Od cudu (Częstochowa 2011), Żuńczyk (Lublin 2014), Ocalona Atlantyda (Lublin 2018). Czytając te utwory, czytelnik zaczyna zastanawiać się nad otaczającą go rzeczywistością, nad relacjami z innymi ludźmi, nad odpowiedzialnością za swoje dzieje, a przede wszystkim nad sposobem, w jaki tworzy i pielęgnuje swoje wspomnienia. Czy pamięta siebie jako ofiarę „traumatycznych wspomnień dzieciństwa” i wystawia światu, w dorosłym życiu, rachunek za nieudane dzieciństwo, młodość i stracone szanse? Czy pamiętając „ból dzieciństwa”, znajduje w sobie tyle siły i mocy, by ujrzeć w otaczającym świecie, w ludziach (przynajmniej niektórych) tyle dobra, by zacząć patrzeć na świat z mądrością doświadczonego i myślącego człowieka?
Te książki z owego „nienaukowego” cyklu tworzą pewną całość, w której Autorka zawarła osobiste wspomnienia i poprzetykała je filozoficznymi refleksjami. Z każdym ze swoich czytelników dzieli się mądrością zakorzenioną w wiedzy zarówno tej naukowej, filozoficznej, jak i tej życiowej wynikającej z własnych doświadczeń. Podczas lektury tych książek rodzi się w czytelniku pewne zawstydzenie, że – pozwalając sobie na pewne trywialne upraszczanie rzeczywistości – nie potrafi patrzeć na ten świat z miłością. Nie z tą egzaltowaną, ale z tą mądrą, ironiczną, zdystansowaną wobec otoczenia i samego siebie, wybaczającą, szukającą dobra oraz nieoczywistego piękna w tym, co nas otacza. A przede wszystkim w ludziach, z którymi przyszło mu się spotkać.
Podobne odczucia powracają podczas lektury „I otwarły się kominy niebios”. Tytuł nawiązuje do opisu w Księdze Rodzaju (7,11) początków biblijnego potopu. Stanowi twórcze przetworzenie frazy określającej źródła pierwszego kataklizmu, który z woli Stwórcy ogarnął całe dzieło stworzenia (w ujęciu Biblii Tysiąclecia fragment ten ma postać: „[...] i otworzyły się upusty nieba”). Wybór takiej formuły tytułu wskazuje na doniosłość zarówno osobistych (miłość znaczona cierpieniem i śmiercią najbliższych), jak i ogólnoludzkich (pandemia COVID‑19) doświadczeń w całym strumieniu istnienia, odmieniających sposoby myślenia, działania i przeżywania rzeczywistości.
Książkę tę można określić jako literacka spowiedź człowieka próbującego pojednać się ze wspólnotą zarówno przeszłą, jak i współczesną.
Autorka, w jednej ze swoich książek, z charakterystyczną dla siebie skromnością określa siebie mianem „prostego wyrobnika słowa”. Nie jest to jednak prawda. „Prosty wyrobnik” nie potrafiłby z taką mądrością pisać o sprawach bardzo trudnych. Autorka podejmuje bowiem temat, który wymaga nie tylko odwagi intelektualnej, ale i duchowej – mierzy się z cierpieniem, chorobą, stratą najbliższej osoby, a także z demonami, które naznaczyły jej życie: demonami wyborów dokonywanych w PRL-u, demonami przemian ustrojowych, obyczajowych, technologicznych...
Spowiedź, zarówno w wymiarze religijnym, jak i szerszym, metaforycznym, to czas namysłu, czas spotkania z samym sobą. To czas uznania własnej słabości i konfrontacji z prawdą o sobie. I w tym czasie trzeba zdobyć się na wysiłek, aby oderwać się od codziennych zmartwień i problemów, oderwać się od „soszial midiów”, aby w ciszy wsłuchać się w siebie, tak do głębi, bez upiększających kłamstw, bez wygodnych przemilczeń, bez bezpiecznych usprawiedliwień, bez litości dla kreowanego dla potrzeb codzienności własnego „idealnego” wizerunku. To czas, aby odważyć się stanąć oko w oko z prawdą o samym sobie. Autorka „I otwarły się kominy niebios”, mająca nie tylko odwagę pisania o sobie, ale – jako profesor filozofii – mająca także i dużą wiedzę, jest świadoma, jak skomplikowane może być zagadnienie związane z prawdą i prawdomównością, nawet wobec samej siebie.
Małgorzata Lubańska, fragment Posłowia
Spis treści
1. Wicie gniazda [ 7 ]
2. „Dobra jesteś na umieranie” [ 9 ]
3. Wypadnięcie z czasu [ 14 ]
4. „Dodatkowa para anielskich oczu” [ 20 ]
5. Biografie pisane pod prąd [ 26 ]
6. Światłość w sierpniu [ 30 ]
7. Babie lato [ 34 ]
8. Pnącza, liany, oploty, psy i koty [ 38 ]
9. Umilanie świata [ 42 ]
10. Czarne słoneczniki [ 48 ]
11. Piramida w lesie [ 50 ]
12. Gdzie się zacięło życie? [ 63 ]
13. Martwy punkt [ 66 ]
14. „Przepraszamy za usterki” [ 72 ]
15. Żona ubeka [ 82 ]
16. Polska wersja Moskwa – Pietuszki [ 91 ]
17. „Panowie cnoty” [ 94 ]
18. Zdrada i pokuta [ 103 ]
19. Świadomość węsząca [ 110 ]
20. Plebs i eremici [ 120 ]
21. Zbiorowe żywienie i szatnia centralna [ 126 ]
22. Kres „szczęsnego czasu” [ 130 ]
23. Sierżant „Laluś” i trzej szwagrowie [ 137 ]
24. Drobiny istnienia [ 149 ]
25. Uśmiech serca [ 152 ]
26. Lublin – miasto młodości i miłości [ 157 ]
27. Zaraz wracam! [ 167 ]
28. Kapelusz Połoniny [ 177 ]
29. Karykatura z Montmartre’u [ 181 ]
30. Czornyj woron [ 186 ]
31. Oświadczyny z rzodkiewką [ 195 ]
32. Zauroczenia i namiętności [ 202 ]
33. Bóg srogi – Bóg miłosierny [ 207 ]
34. Kto był kim? [ 211 ]
35. Matka Boska Studzienna [ 215 ]
36. „Spokojny człowiek dalej szedł” [ 222 ]
37. Remington [ 228 ]
38. Powiatowa satanistka [ 234 ]
39. Laska z jałowca [ 240 ]
40. Potopieni [ 246 ]
41. Rondo Prekuratora [ 252 ]
42. Psie niebo [ 258 ]
43. Fikcja a nadrzeczywistość [ 264 ]
44. Ubranie do trumny [ 267 ]
45. Spuścizna po pani D. [ 273 ]
46. Kobieta dżdżownica. Kobieta kładka [ 277 ]
47. Perfumy z kwatery Hitlera. Cień woni [ 282 ]
48. Piękna potworność [ 288 ]
49. Wielkopisarz Tomasz Mann [ 291 ]
50. Marzenie o zbawieniu [ 295 ]
51. Disco polo i Sylwester Marzeń [ 300 ]
52. „Zagorzałam, ale uclałam” [ 311 ]
53. Niezapomniane głosy [ 316 ]
54. Dorobkiewicze i utracjusze [ 321 ]
55. Mocny Zielony Anioł [ 328 ]
56. Ukoronowirusowanie [ 334 ]
57. Paradygmaty Patologii. Brycznie wpieriod! [ 339 ]
58. Ze ślubnego albumu [ 340 ]
59. Chrystus w kajdankach [ 342 ]
60. Nauka w służbie korporacji [ 348 ]
61. „I otwarły się kominy niebios” – słownik pandemii [ 352 ]
62. Trabant o wielkich niebieskich oczach [ 365 ]
63. Bzik patriotyczny [ 372 ]
64. Wielkanoc pod koronawirusem [ 377 ]
65. Bitwa na kolory [ 380 ]
66. Dar przyjaźni [ 387 ]
67. WielkoRóża [ 389 ]
68. Łowczyni snów i słów [ 407 ]
69. Romka Pukara Gra w życie [ 412 ]
70. Świat mnie łowił, lecz nie złowił! [ 432 ]
71. Umyć Świat! [ 435 ]
Posłowie (Małgorzata Lubańska) [ 439 ]
O Autorce
Prof. dr hab. Jadwiga Mizińska urodziła się 19 grudnia 1945 roku w Opolu Lubelskim, profesor zwyczajny, kierownik Zakładu Filozofii Kultury w Instytucie Filozofii UMCS w Lublinie. Przez cztery kadencje prezes Lubelskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. Członek Polskiego Towarzystwa Etycznego. Inicjatorka i współredaktorka serii wydawniczej „Lubelskie Odczyty Filozoficzne”. Członek Kolegium Redakcyjnego, a następnie redaktor naczelna czasopisma „Colloquia Communia”. Uczestniczka seminarium „Filozofia Nauki” PAN. W swoim dorobku ma ponad 200 artykułów, rozpraw naukowych i recenzji. Autorka licznych książek, w tym: Uśmiech Hioba (1998), Imiona Losu (1999), Herbert-Odyseusz (2006), Duchy domu (2006), Wina i wybaczenie. Jak możliwa jest przemiana zła w dobro? (2007); ostatnio opublikowała dwie powieści: Od cudu (2011) i Żuńczyk (2014). W 2014 roku ukazał się wywiad rzeka, który z prof. Jadwigą Mizińską przeprowadził jej uczeń, dr Łukasz Marcińczak – Missisipi, czyli filozoficzny wywiad rzeka. W roku 2020 ukazała się jej bardzo osobista książka – Psyche bezskrzydła. Relacja z depresji.
|
![](javascript: windowFoto( "files/products/Mizinska_I_otwarly_120.jpg", sTitle+": " );)
