Księgarnia - Wspomnienia i listy
Poznawać (więc kochać!). O Danucie Paluchowskiej  Cena: 28.00 zł
Redakcja Agata Seweryn, Dariusz Seweryn

Seria „Mistrzowie”, t. IV

Wydanie I
Lublin: Norbertinum, 2010
Objętość 434 s., 9 s. il.
Format 147 x 208 mm
Oprawa miękka klejona
ISBN 978-83-7222-397-5
ISSN 1895-0868

[ Studia i szkice ]

O książce

Książka jest pokłosiem spotkania poświęconego prof. KUL dr hab. Danucie Paluchowskiej, które odbyło się w KUL 8 kwietnia 2008 r., w kontekście pierwszej rocznicy śmierci Uczonej. Zawiera wypowiedzi uczestników, ale również teksty nadesłane później przez grono współpracowników i przyjaciół. Osobną część tomu stanowi antologia studiów i szkiców Profesor Danuty Zamącińskiej (nazwiskiem panieńskim sygnowała swoje prace drukowane), dotychczas rozproszonych w licznych czasopismach naukowych i pracach zbiorowych, mająca na celu ułatwienie czytelnikom korzystania z tych wybitnych prac. Wśród nich znalazły się teksty młodzieńcze: recenzje poświęcone Słowackiemu oraz szkice na temat liryki Gałczyńskiego, oraz komentarze filologiczno-biograficzne z prac edytorskich. Dodatkowo w tomie zamieszczono mowy wygłoszone na pogrzebie Prof. Danuty Paluchowskiej.

O Profesor Danucie Paluchowskiej

Prof. KUL dr hab. Danuta Paluchowska – ur. 1 lipca 1935 r. w Grodnie. Zmarła dnia 17 marca 2007 r. w Lublinie. Lata szkolne zakończone maturą w roku 1952 w Białymstoku. Studia polonistyczne w latach 1952-1957 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Przez trzy lata (do 1959 r.) pod kierunkiem prof. Czesława Zgorzelskiego przygotowywała Wiersze drobne Mickiewicza (dla przyszłej edycji krytycznej). Na stanowisko asystenta przy Katedrze kierowanej przez prof. Zgorzelskiego została powołana w roku 1960. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskała w 1970 roku (w Instytucie Badań Literackich PAN Warszawa). W tym samym roku – stanowisko adiunkta przy Katedrze Literatury Oświecenia i Romantyzmu. Habilitowała się w 1983 r. już na Wydziale Nauk Humanistycznych KUL na podstawie rozprawy Słynne – nieznane. Wiersze późne Mickiewicza, Słowackiego, Norwida (Lublin 1985). Etat docenta uzyskała w roku 1984, stanowisko profesora nadzwyczajnego w roku 1997, od roku 1997 do 30 IX 2005 kierowała Katedrą Literatury Oświecenia i Romantyzmu. Lata 1960-2005 wypełnione były pracą na różnych poziomach dydaktyki uniwersyteckiej: od ćwiczeń analitycznych, warsztatowych na roku pierwszym, poprzez ćwiczenia historycznoliterackie, proseminaryjne, wykłady, seminaria (130 magistrów), seminaria doktorskie (7 doktorów). Katedra przez Nią kierowana dostarczyła Uniwersytetowi czterech doktorów habilitowanych.
W pracy naukowej uprawiała różnorodne gatunki badawcze: od prac materiałowych, bibliograficznych, komentarzy filologicznych, prac biograficznych poprzez rozprawy analityczne, interpretacyjne ku próbom syntezy. Uprzywilejowany materiał badawczy stanowiła polska poezja od wieku XVIII po lirykę dwudziestowieczną – o Przybosiu, Żagarach i Żagarystach, Miłoszu, Gałczyńskim. Prawdziwą miłością badaczki byli wielcy romantycy polscy (Mickiewicz, Słowacki, Norwid) – traktowani jako „słynni – nieznani”.
Znaczące miejsce zajęły także prace edytorskie: edycja wierszy Zana, listów filomackich, prace mickiewiczowskie i próby norwidowskie. Z ważniejszych dokonań redakcyjnych należy pamiętać o tomach: Religijny wymiar literatury polskiego romantyzmu (1995), Czesław Zgorzelski. Uczony i Wychowawca (2002) – wespół z Marianem Maciejewskim. Pozostawiła nieukończoną edycję Listów Stanisława Pigonia do Czesława Zgorzelskiego. Wszystkie prace drukowane (od debiutu w roku 1959) sygnowane są nazwiskiem panieńskim – Danuta Zamącińska.
Instytut Filologii Polskiej KUL, Katedra Literatury Oświecenia i Romantyzmu oraz przyjaciele uniwersyteccy i bliscy spoza Uniwersytetu przygotowali i wręczyli dedykowany Jej obszerny tom prac: Wobec romantyzmu. Studia i szkice ofiarowane Profesor Danucie Zamącińskiej-Paluchowskiej (Lublin 2006). Była bowiem badaczem niezależnym i w pełni oryginalnym. We wprowadzeniu do tego tomu czytamy, że Profesor Danuta Paluchowska „(...) interpretując historię poezji jako historię wyobraźni nigdy nie pozwoliła się okiełznać modnymi metodami, lecz przede wszystkim interesowało ją konkretne użycie języka jako fundamentu sztuki poetyckiej”.
Mimo Jej przedwczesnego odejścia do Domu Ojca pozostawiła trwały ślad w badaniach literaturoznawczych, ale przede wszystkim będzie pamiętana jako wybitny wychowawca kilku pokoleń polonistycznych.


« powrót
Ilość