Stanisław Buczyński

Stanisław Buczyński

(ur. 1912, zm. 1982)


Stanisław Buczyński to jeden z najwybitniejszych współczesnych pisarzy ludowych, urodził się 23 lipca 1912 roku w Ulatowie-Borzuchach, gmina Krzynowłoga Wielka, powiat Przasnyrz. Pochodził z ubogiej rodziny chłopskiej, mieszkającej początkowo w Ulatowie-Borzuchach, od jesieni 1920 roku we wsi Wielkie Tarpno pod Grudziądzem, a od wiosny 1921 roku w Jankowicach w powiecie grudziądzkim.

Wykształcenia nie zyskał zbyt dużego. Ukończył tylko cztery oddziały szkoły powszechnej w Tuszewie i Jankowicach. W 1930 roku uczęszczał przez kilka  miesięcy do szkoły handlowej w Grudziądzu. Dalszą wiedzę zdobywał dzięki intensywnemu samokształceniu.

Należał do SL, był więziony dwukrotnie za organizowanie strajków ludowych. Współpracował z prasą ludową. Po wybuchu wojny musiał się ukrywać.

Wiersze pisał od czternastego roku życia, debiutował w 1929 roku. Publikował na łamach wielu międzywojennych czasopism.

Za życia ukazały się trzy tomiki autora: „Maki”, „Dzień walki”, „Wszystko, co we mnie, jest z pola”. Po śmierci wydano zbiorki „Z moich dni” oraz „Ptasia orkiestra”, wydano również dwutomowy zbiór „Na drodze dróg”. Stanisław Buczyński otrzymał nagrodę im. J. Pocka.

Zmarł 23 lutego 1982 roku.

Książki autora: