Halina Wiśniewska
Halina Wiśniewska

Prof. Halina Wiśniewska
(ur. 1931)

Ur. 20 października 1931 r. w Zawierciu ukończyła w 1965 r. studia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, uzyskując tytuł magistra na podstawie pracy Właściwości języka i stylu Biernata z Lublina przygotowanej pod kierunkiem profesora Eugeniusza Pawłowskiego. Tytuł doktora nauk humanistycznych uzyskała 28 lutego 1973 r., broniąc rozprawę zatytułowaną Język przemyskich ksiąg cechowych (doba średniopolska), którą promował profesor Stanisław Jodłowski. W tym samym roku została zatrudniona w Instytucie Filologii Polskiej Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. 1 października 1978 roku Pani Profesor objęła funkcję kierownika ówczesnego Zakładu Metodyki Literatury i Języka Polskiego, którą pełniła przez dwadzieścia trzy lata, tj. do czasu przejścia na emeryturę. Dwukrotnie, w latach 1978-1981 oraz 1987-1990, sprawowała również obowiązki prodziekana Wydziału Humanistycznego. Profesor Halina Wiśniewska jest autorką wielu prac z zakresu przede wszystkim historii języka oraz dydaktyki języka polskiego, w tym monografii, wśród których znajdują się m.in.: Renesansowe życie i dzieło Sebastiana Fabiana Klonowicza (Lublin 1985), Język polski w łacińskich pracach Jana Ursinusa (Lublin 1998), Kulturalna polszczyzna XVII wieku. Na przykładzie Zamościa (Lublin 1994), Świat płci żeńskiej baroku zaklęty w słowach (Lublin 2003), Język polski na ziemiach ruskiej i lubelskiej w Rzeczpospolitej szlacheckiej (Lublin 2001), Kunszt pisania po polsku w królewskim Przemyślu, XVI-XVIII wiek (współaut.: L. Tymiakin, Przemyśl 2010), Ignacego Krasickiego dubiecka przestrzeń ojczysta. Studium lingwistyczno-kulturowe (Dubiecko 2011), Milczenie i pisanie małopolskich pań w wiekah XVI-XVIII (Lublin 2013), Renesansowa nowoczesność w przypowieściach, czyli bajkach Biernata z Lublina (ok. 1465-ok. 1529) (Lublin 2015).