Eugenia Łoch (red. nauk.)
Eugenia  Łoch (red. nauk.)

Prof. dr hab. Eugenia Łoch

(1926-2019)

 

Urodziła się 10 listopada 1926 roku w Dębicy. W czasie trwania okupacji hitlerowskiej, po ukończeniu szkoły podstawowej, Eugenia Łoch uczyła się w dwuletniej szkole handlowej, uczęszczając jednocześnie na lekcje tajnego nauczania, organizowane przez profesorów Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Dębicy. W szkole tej kontynuowała naukę po zakończeniu wojny i w 1947 roku uzyskała świadectwo maturalne.

W tym też roku podjęła studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie na kierunku polonistyczno-historycznym, ukończone obroną pracy dyplomowej: „Dramaty historyczne Adolfa Nowaczyńskiego”, pisanej pod kierunkiem prof. Jana Nowakowskiego.

Naukę kontynuowała na studiach magisterskich w Uniwersytecie Jagiellońskim, zwieńczonych w 1958 roku dyplomem, uzyskanym na podstawie obrony rozprawy: „Źródła historyczne „Turonia” i „Wiernej rzeki” Stefana Żeromskiego”. Promotorem pracy był prof. Stanisław Pigoń.

W 1968 roku obroniła dysertację doktorską: „Twórczość nowelistyczna Ignacego Maciejowskiego-Sewera”, pisaną pod kierunkiem prof. J. Nowakowskiego, a stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych uzyskała na Wydziale Filologiczno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1978 roku na podstawie rozprawy: „Pierwiastki mityczne w opowiadaniach Jarosława Iwaszkiewicza. Geneza i funkcja”. Profesorem nadzwyczajnym nauk humanistycznych została mianowana w roku 1990, a profesorem zwyczajnym – po przedstawieniu książki „Wokół modernizmu” – w 1996 roku.

Od 1966 roku Eugenia Łoch pracowała w Katedrze Literatury i Języka Polskiego rzeszowskiej WSP, a następnie, w 1977 roku, przeniosła się do Lublina, gdzie została zatrudniona na etacie docenta w Zakładzie Literatury Pozytywizmu i Młodej Polski w Instytucie Filologii Polskiej UMCS.

W czasie swej pracy w WSP i UMCS wykładała historię literatury okresu pozytywizmu i Młodej Polski oraz literaturę powszechną II połowy XIX wieku, prowadząc wykłady monograficzne i kursowe, konwersatoria i seminaria. Profesor wypromowała blisko tysiąc magistrów filologii polskiej i kilkunastu doktorów, recenzowała wiele rozpraw doktorskich, a także kilka przewodów habilitacyjnych. Pełniła również przez wiele lat istotne funkcje w życiu obu uczelni: była prodziekanem Wydziału Humanistycznego w WSP w Rzeszowie (1971-1973) oraz Wydziału Humanistycznego UMCS (1982-1984), przewodniczącą Rady Pedagogicznej Instytutu Filologii Polskiej w lubelskiej Uczelni (1977-1990) i dyrektorem tegoż Instytutu (1989-1992). Od 1983 roku aż do przejścia na emeryturę w 2001 roku kierowała Zakładem Literatury Pozytywizmu i Młodej Polski.
Eugenia Łoch uczestniczyła w pracach wielu towarzystw naukowych, zespołów badawczych, komisji i komitetów. W latach 1970-1977 była przewodniczącą Komisji Historycznoliterackiej w Rzeszowskim Towarzystwie Naukowym, współpracowała z Komitetem Nauki o Literaturze w Warszawie (1985-1987), była też przewodniczącą Komisji Filologicznej Lubelskiego Towarzystwa Naukowego oraz członkiem Komisji Historycznoliterackiej PAN Oddział w Krakowie i Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza w Lublinie. Należała także do międzynarodowych stowarzyszeń naukowych: członkostwo w International Comparative Literature Association oraz w Collaborateurs Modernisme.

W czasie wieloletniej pracy naukowej współpracowała z licznymi ośrodkami krajowymi, jak i zagranicznymi. W 1991 roku odbyła staż w Uniwersytecie im. Goethego we Frankfurcie nad Menem. Wygłaszała referaty i wykłady, biorąc udział w międzynarodowych konferencjach i spotkaniach naukowych w Güstrow, Antwerpii, Monachium, Nancy, Edmonton (Kongres ICLA), Debreczynie, Lwowie, co zaowocowało publikacjami, które znaleźć można w bibliotekach: amerykańskich, angielskich, niemieckich, ukraińskich oraz węgierskich. Za osiągnięcia naukowe i dydaktyczne była niejednokrotnie nagradzana i wyróżniana (Nagrody Ministra Nauki II i III stopnia, rektorskie).

Poza pracą naukowo-dydaktyczną Eugenia Łoch angażowała się także w działalność społeczną (posłanka na Sejm w latach 1972-1976) i kulturalną, co wielokrotnie honorowano. Była laureatką odznaczeń i nagród zarówno ogólnopolskich, jak i regionalnych. Otrzymała: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1984), Złoty Krzyż Zasługi (1975), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1976), Honorowe Odznaki za zasługi dla Województwa Rzeszowskiego (1975), Lublina (1987) i Lubelszczyzny (1986).

Zainteresowania naukowe profesor Eugenii Łoch obejmowały głównie literaturę przełomu wieków XIX i XX, ale dotyczyły także twórczości pisarzy pozytywistycznych i współczesnych. Szczególne miejsce przypadało tu badaniom nad prozą nowelistyczną, ujmowaną w kontekście komparatystycznym i genologicznym. Pani Profesor podejmowała w swych publikacjach także tematykę niepodległościową oraz zajmowała się problem tradycji literackiej (dziedzictwo romantyczne w literaturze modernizmu, tradycja młodopolska wobec literatury dwudziestolecia międzywojennego) i zjawiskami kulturowymi mieszczącymi się w obrębie literatury przełomu wieków, takimi jak: ekspresjonizm, katastrofizm, orientalizm i in.

Zmarła 7 sierpnia 2019 roku, spoczęła na cmentarzu komunalnym w Dębicy.