Zbigniew S. Siemaszko
Zbigniew S. Siemaszko

Zbigniew S. Siemaszko

(ur. 1923)

 

Urodził się 28 października 1923 roku w majątku Lachowszczyzna w parafii Duniłowicze, w którym jego przodkowie mieszkali bez przerwy od 1618 roku. Przez sześć lat uczęszczał do Gimnazjum OO. Jezuitów w Wilnie. W 1939 roku uzyskał małą maturę. W 1940 roku został wywieziony z Lachowszczyzny do Siemijarska nad Irtyszem. W marcu 1942 roku wstąpił do Armii gen. W. Andersa. Został przydzielony do 10. Dywizji Piechoty organizującej się w Ługowoj. Wraz z wojskiem został ewakuowany do Persji. Stacjonował kolejno w Iraku, Palestynie i Południowej Afryce, po czym drogą wokół Afryki dotarł do Wielkiej Brytanii w kwietniu 1943 roku. Tam został przeniesiony do ośrodka szkoleniowego „cichociemnych” łącznościowców w Szkocji, gdzie został podchorążym. Ostatecznie nie został wysłany do kraju i od lipca 1944 roku do zakończenia wojny pełnił funkcję radiotelegrafisty w Batalionie Łączności Sztabu Naczelnego Wodza, Kompanii Radiotelegraficznej pod Londynem. W marcu 1947 roku zdał maturę w polskim gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Glasgow w Szkocji, a potem ukończył studia elektroniczne i uzyskał tytuł B.Sc. (Eng.) na Uniwersytecie Londyńskim. Po skończeniu studiów pracował ponad 30 lat w przemyśle elektronicznym w firmach Plessey Co. i Racal Electronics. Specjalizował się w niezawodności działania sprzętu elektronicznego w zastosowaniu wojskowym i na ten temat opublikował kilka artykułów.
Poza pracą zawodową zajmował się historią Polski, szczególnie okresem ostatniej wojny. W kręgach polskiego Londynu dał się poznać jako aktywny publicysta, polemista, uczestnik głośnych dyskusji. Związany zrazu ze środowiskiem „Kontynentów”, potem z londyńskim „Przeglądem Powszechnym”, był bliskim współpracownikiem redaktora jezuickiego miesięcznika, ks. Jerzego Mirewicza. W emigracyjnej prasie zamieszczał sprawozdania ze spotkań, wieczorów dyskusyjnych i autorskich, jakie odbywały się w polskich ośrodkach w Londynie, zwłaszcza w Polskim Ośrodku Społeczno-Kulturalnym. W roku 1959 podjął współpracę z Instytutem Literackim. Stał się jednym najbardziej aktywnych autorów wydawanych przez Jerzego Giedroycia „Zeszytów Historycznych”, publikował też w „Kulturze”. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół takich tematów, jak: historia wojskowości, II wojna światowa, łączność między emigracją wojenną a krajem, Armia Krajowa, Narodowe Siły Zbrojne. Mieszka w Londynie. Jest laureatem nagrody przyznawanej przez Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Liczący ponad 750 kart (3 tomy) zbiór korespondencji Zbigniewa Siemaszki z Jerzym Giedroyciem (oryginalne listy Siemaszki i kopie odpowiedzi Giedroycia), a także wiele innych niepublikowanych materiałów źródłowych związanych z działalnością Z. Siemaszki, znajduje się w Archiwum Instytutu Literackiego.

Opublikował wiele opracowań i artykułów w paryskiej „Kulturze” i „Zeszytach Historycznych”, jak również w londyńskich „Wiadomościach”, „Przeglądzie Powszechnym”, „Tygodniu Polskim” oraz w „Dzienniku Polskim i Dzienniku Żołnierza”. Wygłosił szereg wykładów (niektóre po angielsku) w Londynie, Nowym Jorku, Warszawie i Lublinie.